این علاقه باعث شده بود برای اذان مغرب و عشا هم لحظه شماری کنم و به مسجد محلمون برم.دوست داشتم مسیر خونه تا مسجد که مسیر کوتاهی هم بود بدوم.یکبار موقع دویدن آقایی جلوم رو گرفت و گفت:هنوز که اذان تمام نشده وقت داری بابا آرومتر.گفتم میدونم اما حاج آقا ببخشید دیر شد خدافظ.بعد از چند وقت زمزمه های نمازگراران مسن تر به گوشم میرسید که:تو مسافری صف اول چرا میشینی!اصلا بلدی نماز جماعت بخونی نمازمون خراب نشه!و یکبار هم موقع ورود به مسجد حاج خانمی بهم گفت:پوششت برای مسجد مناسب نیست نیا داخل!!!!اونروز با گریه رفتم سرنماز و بعد از اون دیگه نرفتم مسجد محله!

 موقع اذان با آرامش داشتم از روبروی مسجد رد میشدم که باز همون حاج آقارو دیدم.اومد جلو گفت :باباجون اذانه چرا نمیدوی!بهش گفتم:مسجد جای آدمهای خوبه!به من گفتن نیا!بهم گفت:سجادت همراهته؟گفتم بله!گفت دنبال من بیا!

حاج آقا رقت تو قسمت مردونه و من بازهم نگاه سنگین افراد مسن توی صف رو حس میکردم.

بین دوتا نماز صدای همون حاج آقا از پشت بلندگو اومد:برای من مایه افتخاره که یه بچه با دل پاک پشت سرم نماز بخونه!چرا نهیش کردین از اومدن به مسچد!از نگاه معصومش خجالت نکشیدین!

تازه فهمیدم که اون حاج آقا پیش نماز مسجد(حاج آقا فقیه امامی که خدا بیامرزتش)بود.

حاج آقا فقیه از آسیب حرفهای تند نمازگزاران به من گفت!و گفت:نوجوان و جوان باید به اعتقادشون پایبند باشن تا سراع انحراف نرن!

حرفهای حاج آقا فقیه درمورد نقش نماز و اعتقاد مذهبی با حرفهای هیرشی در تئوری تقید و کنترل اجتماعی مطابقت داشت.

اما مردم ما غافلند از این امور؛از اینکه مسجد فقط جای افراد مسن و بیکار نیست!نسل ما بیش از اونها در معرض خطره و تنها همین دلبستگی هاست که میتونه در صورت تکرار ،فرد رو از زشتی ها و کجروی ها دور کنه!